“ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕೇವಲ ಆಟವಲ್ಲ, ಜೀವನದ ಭಾವನೆಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ – ವೆಲ್ಲಲಗೆಯ ಘಟನೆ ಸಾಬೀತು”
ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಟದ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಭಾವನೆಗಳು ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತವೆ. ಮೊನ್ನೆ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ ಟಿ20 ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಕ್ಷಣವೊಂದನ್ನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಕಂಡರು.
ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಸ್ಪಿನ್ನರ್ **ದುನಿತ್ ವೆಲ್ಲಲಗೆ** ಅವರು ಆಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಪಂದ್ಯವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅವರ ತಂದೆ ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ನಿಧನರಾದರು. ಪಂದ್ಯ ಮುಗಿದ ನಂತರ ತಂಡದ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲೇ ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣದ ನೋವು ಮನಗಂಡು, ಸಹ ಆಟಗಾರರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ವೆಲ್ಲಲಗೆಯನ್ನು ಮೈದಾನದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ದೃಶ್ಯ ಅನೇಕ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಕಿತು.
ಈ ಘಟನೆ **ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಸಿರಾಜ್** ಅವರ 2020ರ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಪ್ರವಾಸದ ನೆನಪನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. 2020ರ ನವೆಂಬರ್. ವಿಶ್ವವೇ ಕೊರೋನಾದ ಕಾಟದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ ಸಮಯ. ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳು, ಕ್ವಾರಂಟೈನ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರ – ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ವಿರಾಟ್ ಕೊಹ್ಲಿ ನೇತೃತ್ವದ ಭಾರತೀಯ ತಂಡ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿತ್ತು. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಸಿರಾಜ್ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು – ತಂದೆಯ ನಿಧನ.
ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗನಿಗೂ ಬಲ, ಆಶ್ರಯ, ಕನಸುಗಳನ್ನು ನಿಜಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರೇರಣೆ. ಸಿರಾಜ್ಗೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಬಡ ರಿಕ್ಷಾ ಚಾಲಕರ ಮಗ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಭಾರತದ ಟೆಸ್ಟ್ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಆಡಿದನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಟೆಸ್ಟ್ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತಂದೆಯ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿತು. ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆದು, ಒಬ್ಬನೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅತ್ತ ಸಿರಾಜ್, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕನಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಡಿದರು. ಕೊನೆಯ ಟೆಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಬೌಲಿಂಗ್ ನೇತೃತ್ವದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಭಾರತಕ್ಕೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸರಣಿ ಜಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು.
ಕೊರೋನಾ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳ ನಡುವೆಯೇ, ಸಿರಾಜ್ ಅವರ ತಂದೆ ನಿಧನರಾದರೂ ಅವರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳದೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ತಂಡಕ್ಕಾಗಿ ಆಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅಂದು ಬೌಲಿಂಗ್ ನಾಯಕತ್ವ ಸಿರಾಜ್ ಹೆಗಲಿಗೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಎರಡು ಟೆಸ್ಟ್ ಅನುಭವವಿದ್ದಾಗಲೇ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಗಬ್ಬಾ ಟೆಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಜಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಆ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಕೆಟ್ ಪಡೆದವರು ಸಿರಾಜ್ ಆಗಿದ್ದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ, ಅವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಸಮಾಧಿಗೆ ತೆರಳಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ ಕ್ಷಣ ಅನೇಕ ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಕದಿದಿತ್ತು.
ಮೊನ್ನೆ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ ಟಿ20 ಪಂದ್ಯದ ನಂತರ ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಯುವ ಸ್ಪಿನ್ನರ್ ದುನಿತ್ ವೆಲ್ಲಲಗೆ ಕೂಡ ಅದೇ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಪಂದ್ಯದ ಬಳಿಕ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು – ಅವರ ತಂದೆ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ನಿಧನರಾಗಿದ್ದರು. ವೆಲ್ಲಲಗೆ ಮೈದಾನದಿಂದ ಹೊರಬರುವಾಗ, ತಂಡದ ಸಹಚರರು ಮಗುವಿನಂತೆ ಭುಜಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ದೃಶ್ಯ, ಸಿರಾಜ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳು ನಮಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕೇವಲ ಆಟವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಭಾವನೆಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ, ಜೀವನದ ಹೋರಾಟಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಆಟಗಾರರು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಕುಟುಂಬ, ಕನಸುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ.
ವೆಲ್ಲಲಗೆಯ ಈ ಭಾವುಕ ಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸಹ ಆಟಗಾರರು ನೀಡಿದ ಬೆಂಬಲ, “ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕೇವಲ ಆಟವಲ್ಲ, ಜೀವನದ ಭಾವನೆಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೂ ಹೌದು” ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿತು. ಅಪ್ಪ ಅಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ಆಕಾಶದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ – ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಆ ನೋವು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನವೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಸಿತು.
